|
BREATH
Innstallation 2007
video, photo,text work and sculpture
This year’s last exhibiton in the Akureyri Art Museum is in the hands of a group of driving young artists. It fits well into the museum’s diverse exhibition policy. With the Icelandic Visual Art Awards behind and Buddah upcoming; now is the opportunity to see what’s up with the young.
The artists were all born in the 1970’s and have studied at the Glasgow School of Art but come from Canada, England, Scotland and Iceland. Although they have the same studies behind them, they are a diverse group with regard to usage of materials, emphasis and technique. Ringsted experiments with the boundaries between sound and vision while Duke creates eery digital animation movies. Humor and strong concepts are common in Halldórsdóttir’s various pieces, Erica explores human reactions to the revolting while Lorna creates systems or meaning from found objects and irregularity.
Diversity is one of the exhibition’s key features. Here are works of art, created by people of various nationalities working with all kinds of media. This creates possibilities for all kinds of comparison. However, other views are at hand (literally). One of Scotland’s most renowned curators, Francis McKee, has directed the project. He is also Director of the Centre for Contemporary Art in Glasgow and a curator for Glasgow International, which is a Festival for Contemporary Visual Art. Francis writes a manifesto or a statement for the exhibition, published in this newspaper. In it he talks of decay and the melancholy and opportunities it brings. This he connects among other things to the Romantic Movement, but ideas affiliated with romanticism have been mentioned in various contexts in modern postindustrial societies: as a philosophical movement or even as a lifestyle. Romanticism was after all tied to the 19th century, which in turn was the age of Genius, science, modern politics, art and growing universities. The age of a decaying discourse which has been the ground for organization, and is still alive and kicking.
McKee’s speculations are imbued with a Memento mori attitude and cast a strong light on the artists and their works. The text operates as a key to the exhibition while shaping it simultaneously. The subjects suits it well: decay, ruins, distruction, rust and old age might prima facie not be very relevant to young artists, but as McKee interprets it, decay is a soil for creation and brings poetic opposites (creation/distruction, youth/old age, life/death) to the exhibition.
Young artists from various ages have flourished after the wreckage of their elders’ ideas. Some even appear to experience an aesthetic thrill when old temples come tumbling down. Icelandic poet Hannes Hafstein admitted to loving the storm which tears away old and grey branches. Strindberg wrote a symbolic poem about old houses in Stockholm which he wanted distroyed in order for new houses to be built. If the generation in power, its institutions and works have not collapsed, they are torn or scorned. Humor sometimes seems to be the best ammunition, at least for writers. Halldór Laxness, the Icelandic Nobel Prize winner, ridiculed the Millenium Festival for the Icelandic Parliament in 1930. The Icelandic writers Þórbergur Þórðarson and Thor Vilhjálms mocked Davíð Stefánsson and Kristmann Guðmundsson, respectively.
It’s not exactly new that the world is getting worse. The world has been going to hell or heading for decadence over the ages, at least to the preceding generation of elders. Often those that follow don’t have the patience to sit and wait for decay, but instead take arms. Student revolts were common during the 68 generation’s twist and shout. Icelandic national poet, Jónas Hallgrímsson, attacked Sigurður Breiðfjörð’s antique rhymes which he thought lacked poetic substance, although hugely popular in Iceland at the time (1830’s). Painters have also made reformations with regular intervals: Ásgrímur revolted. Svavar revolted. The SÚM-group revolted. New Expressionism revolted. Perhaps we are witnessing the rise of yet another generation of artists? Although the future will have the ultimate say on that, now is the time to argue.
Text: Hjálmar Stefán Brynjólfsson
The strange vitality of wreckage
Going round the ruins in the burned-out area was anyway a sad performance. The appearance of the streets, at first amazing, melancholy, and splendid, soon ceased to seem at all unusual. Draper’s shops and companies’ buildings, put up in that style of modern Romanesque so popular sixty years ago, had come into their own. There they were, long colosseums, with row over row of empty arched windows and tottering preposterously lofty walls. These towering Latin ruins were smoking thickly. At times the quality of the smoke was thin and hardly visible, like jets of steam; at others it swirled in the wind, and was wafted down the streets. Because many of the city ways are so narrow, the leaning walls seemed to sway and to meet each other at the top. In some streets the buildings had already collapsed into rubble or been dynamited, and what was once a row or an alley had become a barrow of dust and stones….In some of the burned districts the colour of the city has been changed. Modern concrete, formidable Victorian granite, the tweed-textured walls of earlier buildings (hewn stone speckled by centuries of soot), have been scorched umber. The ruins of Allhallows Barking are chrome yellow. Jutting up from this biscuit desolation the towers and spires of the ten Wren churches are exquisitely white. On the morning after the fire, beams and bell-wheels in the steeples were still smouldering brightly.
These remarkable lines are taken from History Under Fire by John Pope-Hennessey, published in 1941 during the bombing of London. The book records the rapid decay of the city under the onslaught of the blitz and the author considers the attack on urban architecture as a simultaneous attack on the history of its citizens. It is both an account of the gaps opening in cultural memory and an effort to stave off the inevitable losses. Paradoxically, Pope-Hennessey rises to his best writing as he describes the destruction and the wasted, decaying landscape around him. There is an excitement that he cannot conceal and perhaps cannot quite admit to either. It’s an excitement that can be found in so many accounts of that period – the thrilling collapse of hierarchies, the emergence of new, uncharted social dimensions, the birth of a new world from the old imperial order.
The blitz, with its speed and savage intensity, overturned all stability and hastened a process that might otherwise have taken centuries. The rhythm of decay is often imperceptible - so gradual, so glacial in its movements that we notice nothing until it nears its’ end. And yet, we have devised subtle and delicate ceremonies designed to acknowledge decay. In seventeenth century Japan, the inhabitants of Edo prized the opportunity to observe the falling of the cherry blossom. And in nineteenth century Europe, the Romantic movement inspired the meditation on ruins. A suitably derelict castle or monastery could invoke the passing of time on a vast scale while the recent explorations of the Pyramids underlined the fragility and transience of entire civilisations.
While many wealthy landowners went as far as to build their own ruins for convenient meditation on such enormities, the French chef, Careme, went so far as to construct them in sugar. These edible architectural fantasies were cunning pieces. The novelty of their construction inspired considerable awe. Their sweet dereliction evoked melancholy. And finally, their consumption led each diner to recognise the process of decay that occurred within the confines of the human body.
This most intimate experience of decay is perhaps the most powerful. The gradual decline in almost every physical function reminds us that the body is in a constant state of flux, tracing a terminal arc through everyday life.
Leon Trotsky noted that ‘Old age is the most unexpected of all things that happen to a man’. In today’s culture, this may not be the case. Old age, physical debility, loss of memory and loss of looks may be the most anticipated events in our lives. Society is now geared to youth and commerce is primed to supply everything that is needed to maintain us in the arena of youth well past middle age. Death has been exiled from our world but decay still haunts us all. Ironically, as life expectancy continues to grow in the western world, the fear of physical decay grows too.
It would be a cliché to say that art offers a balm for humanity in this situation. Art forms wage their own battles with decay and, more often than not, they embody the ephemeral rather than any buttress against time. A painting, for instance, may suffer from cleavage or crackle. Alternatively it may undergo blanching, buckling, chalking, crazing, cupping, dishing, flaking, tenting. Failing that, it may blister, bloom, check, split, warp, or wrinkle. There is also the possibility of flood, fire and theft or random vandalism.
A more contemporary medium may appear safer. Film, for example, is reproducible and its’ emergence parallels technological developments in the 20th century. In The Death of Cinema (2001), however, Paolo Cherchi Usai points out that
When moving images were first experienced, human beings feasted on visions of extremely short duration, more or less equal to the attention span that could be assigned to an event whose very existence was in itself a surprise. For a brief period, such a duration…had to be considered as constant. However, these moving images, apparently thought of as durable even while experienced in the course of being progressively dissolved, were repeatedly shown in different locations and at different times until they were completely destroyed at last – that is, when the physical condition of the carrier was in a state so disastrous as to make its further exhibition virtually impossible. These moving images, therefore, had a fate similar to that of other ephemeral forms of expression such as operetta and the various Universal Expositions…The main aim of each project of preservation of the moving image is therefore, strictu sensu, an impossible attempt to stabilise a thing that is inherently subject to endless mutation and irreversible destruction.
The electronic image, of course, has fared no better with tape corruption and digital rot. Even the information on our computer dances between microscope electronic gates that inevitably leak, and our hard won achievements leach away into the atmosphere.
We could mourn such things. Everything from wrinkle creams to museum conservation suggests we do. And yet, this lacks a certain honesty. In the preface to his wartime account, Pope-Hennessey talks in wonder of ‘the strange vitality of wreckage’, arguing that our excitement at the destruction is perhaps more real than our sadness (‘We have a tendency to mourn the disappearance of places that we have never seen, or which we know nothing’). Owning up to that excitement, however, is a harder task. It is rooted in a complex knot of emotions - our taking a dark pleasure in misfortune and decline, finding freedom in the release from the authority of the past, sensing an opportunity to remake the world in a different way, enjoying the lack of completion enforced by continual decay.
The dream of a total archive (so embedded in contemporary digital culture) is one that is more dangerous than useful. Cultural leaders tends to emphasise the need to preserve knowledge – the shared memories of families, communities, even whole nations, are at stake. This is such an urgent struggle that it becomes taboo to state anything that would oppose this drive for preservation. It is often overlooked that the gaps in memory are the most fertile ground. In the spaces where knowledge is missing, we have an opportunity to create and dispute what may be the ‘true’ interpretation of any event or any idea. This unstable knowledge is even at the core of many key landmarks in western culture. The patchwork epics of Northern cultures such as the Edda and Beowulf or the palimpsest that is the Iliad are matched by the gaps and silences between the books of the Bible, the apocrypha and the four gospels that compete in telling their versions of the life of Christ. In art the decay of knowledge has led to some of the finest riddles – the Mona Lisa, for example, as a work that seems definitively unknowable as we will never have all the information needed to site it authoritatively in the canon of Leonardo. Even more remarkably, the same painter’s Last Supper created a storm of speculation in The Da Vinci code where Dan Brown found deep wells of desire in the public for an alternative reading of Christianity. This desire found its path through the smallest gaps and uncertainties of Da Vinci scholarship. The real strength of that longing for alternative histories, though, has remained unacknowledged as the book is snobbishly deemed to pulpish for serious consideration.
Decay is a necessary component of creative growth. The steady rhythm of decay opens random and irregular voids and interstitial spaces that lead us into new dimensions. This is not to say the process is painless. We feel each loss as a community, we are stranded as landmarks vanish around us and increasingly haunted by personal amnesias brought on by diseases such as Alzheimer’s. In science this rhythm is defined by the second law of thermodynamics. This states that within any closed system the quanitity of energy remains the same but the quality of that energy deteriorates over time until it reaches maximum entropy. In art it becomes a rhythm of remaking, a series of beginnings and new opportunities.
Francis Mckee
Lífskraftur eyðileggingarinnar
Að ganga um rústirnar á brunnu svæðinu var sorglegt. Fyrst litu strætin út fyrir að vera töfrandi, dapurleg en björt, en hættu bráðlega að skera sig úr. Smásöluverslanir og fyrirtækjabyggingar, hannaðar í þeim nútímalega rómanska stíl sem naut vinsælda fyrir sex áratugum, höfðu öðlast sinn sess.
Þarna stóðu mikil hús, með runum af tómum bogalaga gluggum og völtum, undarlega háum veggjum. Þykkan reyk lagði upp af rústunum. Stundum var reykurinn líkastur gufu: þunnur og vart sjáanlegur og stundum sneri vindurinn upp á reykinn sem liðaðist síðan hægt um göturnar. Vegna þess hve margar göturnar eru mjóar, virtust veggirnir halla að hver öðrum og leggjast saman efst uppi. Í sumum strætum höfðu byggingar hrunið eða verið sprengdar, og þar sem áður var húsaröð stóðu nú hjólbörur fullar af sandi og grjóti. …
Í sumum af brunnu hverfunum hefur borgin skipt litum. Nútímaleg steypan, ægilegt viktoríanskt granítið og tvídklæddir veggirnir á eldri byggingum (þ.e. tilhöggnir steinar þaktir aldagömlum sótdoppum), hafa verið sviðin og fengið rauðbrúnan lit. Rústirnar við Allhallows í Barking eru krómgular. Turnar og spírur hinna tíu kirkna Wrens gnæfa skjannahvítar yfir ljósbrúnni eyðibyggð. Að morgni dags eftir eldsvoðann, glampaði enn á glóðir í þverbitum og klukkuhjólum innan burðarvirkjanna.
Þessi athyglisverða lýsing er fengin úr bókinni Árás á söguna eftir John Pope-Hennessey, sem gefin var út árið 1941 þegar loftárásir voru gerðar á London.
Í henni er sagt frá hraðri eyðingu borgarinnar þegar leifturárás Þjóðverja stóð sem hæst, og höfundurinn varpar þar ljósi á hugmyndir sínar um að árás á byggingar borgarinnar jafngildi árás á sögu borgaranna. Bókin er í senn skýrsla um þau göp sem hafa myndast í menningarminni samfélags og tilraun til að bjarga því sem óhjákvæmilega mun hverfa. Það verkar mótsagnakennt, en Pope-Hennessey kemst einna helst á flug í skrifum sínum þegar hann lýsir rústum og eyðilagðri borgarmyndinni. Ákveðin spenna brýst um í textanum, sem hann fær hvorki leynt né heldur gengist við. Þessi spenna fylgir ýmsum sviptingum frá sama tímabili: hinu stórbrotna hruni stéttarkerfa, tilkomu nýrra og ókunnugra samfélagsvídda og fæðingu hins nýja heims af grunni einveldisins.
Loftárásirnar; hraðinn og villimannsleg ákefðin, sneri stöðugleikanum á haus og hraðaði atburðarás sem annars hefði gengið um margar aldir. Taktur eyðingarinnar er oft óljós, hann fer stígandi eða gaufast ofurhægt, þannig að við tökum ekki eftir honum fyrr en komið er að endalokunum. Og þó hafa orðið til ýmsar athafnir til að viðurkenna eyðinguna. Á sautjándu öld héldu Edokkóar í Japan upp á það þegar blóm kirsuberjatrjánna sölnuðu. Í Evrópu nítjándu aldar hreif rómantíska vakningin menn til að hugleiða rústir. Eyðilegir kastalar eða klaustur, jafnvel sögulegar byggingar sem voru yfirgefnar, urðu kveikjan að þunglyndislegum vangaveltum um tímans rás. Nýlegar athuganir á píramídunum undirstrikuðu að heilar siðmenningar væru forgengilegar.
Auðugir landeigendur létu sig hafa það að byggja sínar eigin rústir til að geta ástundað svo mikilsverðar íhuganir, en franski matreiðslumaðurinn Marie-Antoine Carême (1784-1833) gekk enn lengra og bjóa þær til úr sykri. Verk hans þóttu völundarsmíði, fyrir utan að vera ætileg. Þau voru líka frumleg, og nutu þess vegna virðingar. Innantómur sætleikinn dró fram depurð hjá þeim sem smökkuðu. Að endingu minnti neysla þeirra á það niðurbrot sem átti sér stað innvortis.
Þessi nánasta reynsla af eyðingunni verkar ef til vill sterkast á mann. Svo að segja allt efnislegt brotnar smám saman niður, sem minnir okkur á að líkaminn er í hversdagslífinu bundinn stöðugu flæði sem gengur í boga að ákveðnum endapunkti.
Leon Trotsky benti á að „ellin er óvæntast af öllu því sem hendir mann.“ Þessi orð eiga kannski ekki lengur við. Elli, líkamleg hömlun, minnisleysi og hrörnandi útlit er jafnvel á meðal þess sem við getum örugglega búist við í þessu lífi. Samfélagið miðast nú við æskuna, og verslun og viðskipti skaffa okkur allt sem við þurfum til að halda okkur ungum, jafnvel löngu eftir að miðjum aldri er náð. Dauðinn hefur verið gerður útlægur frá veröldinni, en rotnunin ásækir okkur. Það er kannski ekki skrýtið að á meðan lífslíkurnar aukast í vestrænum löndum, magnast að sama skapi óttinn við að líða undir lok.
Það væri klisja að segja listina bjóða upp á eitthvað græðandi fyrir mennskuna í þessari aðstöðu. Ólík listform standa í eigin baráttu við eyðinguna og fela oftar en ekki í sér hið skammlífa, í stað þess að standa með tímanum. Málverk geta til dæmis rifnað eða sprungið. Þau geta líka aflitast, bognað, hvítnað, flagnað, undist, beyglast, máðst. Þau fá loftbólur, skreppa saman, fá hrukkur eða klofna. Eftir stendur möguleikinn á skemmdum vegna vatns eða elds, skemmdarfýsnar eða þjófnaðar.
Fyrir einhverjum gæti nútímalegri miðill virst öruggari. Kvikmyndina, svo dæmi sé tekið, er hægt að fjölfalda og tilurð hennar og þróun fylgdi tækniframförum 20. aldar. Paolo Cherchi Usai bendir hins vegar á það í Dauða kvikmyndanna (2001) að
Menn bergðu á örstuttum myndbrotum þegar fyrstu kvikmyndirnar komu til sögunnar. Þessar myndir voru um það bil jafnlangar og athygli manna nær, í þeim tilfellum sem verið er að upplifa eitthvað sem vekur undrun. Um skamma hríð var þessi lengd talinn vera fasti. Hins vegar voru myndirnar, sem talið var að myndu endast á sama tíma og þær eyddust smám saman upp vegna notkunar, sýndar aftur og aftur á hinum og þessum stöðum og ólíkum tímum þar til þær gjörónýttust. Það er að segja þar til filman var orðin svo máð að það varð svo að segja ómögulegt að sýna myndirnar frekar. Örlög þessara kvikmynda voru því sambærileg við önnur skammlíf tjáningarform eins og óperettuna og hinar ýmsu heimssýningar. Meginmarkmið sérhvers verkefnis til að varðveita kvikmynd er þess vegna, strangt til tekið, ómöguleg tilraun til að gera hlut stöðugan, sem í eðli sínu er bundinn endalausum breytingum og óumflýjanlegri eyðileggingu.
Rafrænu myndinni hefur síður en svo farnast betur. Allt stafrænt grotnar, spólur eyðast. Meira að segja upplýsingar í tölvunum okkar fljóta á milli örsmárra rafgátta sem leka, og okkar þrautunnu afrek leysast þannig upp í andrúmsloftinu.
Við gætum látið sorgina þessa hluti eftir. Hrukkukrem, safnvarðveisla og allt þar á milli eru skref í þá átt. En slík afstaða skortir ákveðna hreinskilni. Í formálanum að stríðsskrifunum ræðir Pope-Hennessey um hinn undarlega lífskraft eyðingarinnar, og heldur því fram að spennan gagnvart eyðingunni sé ef til vill raunverulegri en sorgin („Okkur hættir til að syrgja eyðingu staða sem við höfum aldrei séð, eða vitum ekkert um“). Að gangast við þessari spennu eða viðurkenna hana er hins vegar erfiðara verk. Þessi spenna er tengd ýmsum flóknustu tilfinningum okkar – til dæmis þeirri myrku gleði sem við getum fundið til yfir óförum og hnignun annarra, því að finna frelsi frá yfirvaldi fortíðar, að sjá tækifæri til að endurskapa heiminn á annan leik, að njóta þess að ekkert klárast vegna sífelldrar eyðingar.
Draumurinn um algera skrá (sem er fylgifiskur stafrænnar menningar samtímans) er nær því að vera hættulegur en nytsamlegur. Menningarleiðtogum hættir til að leggja áherslu á nauðsyn þess að varðveita þekkingu – sameiginlegar minningar fjölskyldunnar, samfélagsins og þjóðarinnar séu í húfi. Baráttan er svo áríðandi að það brýtur gegn véum samfélagsins að standa gegn þessari varðveitingarþörf. Oft yfirsést það að göpin í minnunum er frjór jarðvegur. Í eyðum þar sem þekkingu skortir býr tækifæri til að skapa og deila um hvað kunni að vera „sönn“ túlkun viðburða eða hugmynda. Þessi óstöðuga þekking er jafnvel hjartað í mörgum af lykilvörðum vestrænnar menningar. Bútasaumsepík norrænnar menningar einsog Eddurnar eða Bjólfskviða, eða það margunna handrit sem Ilíaðskviða er, jafnast á við þagnirnar og eyðurnar á milli bókanna í Biblíunni, apókrýfu bækurnar og guðspjöllin fjögur sem keppa innbyrðis um að segja sína útgáfu af lífi Krists. Í listinni hefur grotnun þekkingarinnar leitt til margra af merkustu gátunum. Móna Lísa er til að mynda verk sem verður um margt algjörlega óþekkt, þar sem við munum aldrei búa yfir allri þeirri þekkingu sem er nauðsynleg til að geta fjallað um það sem hluta af æviverki Leónardós. Það er jafnvel enn undraverðara að Síðasta kvöldmátíðin eftir sama málara varð tilefni mikilla vangaveltna í Da Vinci lykilinum, en þar uppgötvaði Dan Brown djúpa þrá meðal almennings eftir nýjum hugmyndum um kristna trú. Þessi þrá fann sinn veg gegnum smæstu göp og óvissur í fræðunum um Da Vinci. Raunverulegur styrkur þessarar þrár eftir nýrri sögutúlkun hefur hins vegar legið afskiptur þar sem snobbarar hafa álitið bókina of reyfarakennda til að geta litið hana alvarlegum augum.
Eyðing er nauðsynlegur hluti skapandi vaxtar. Hinn stöðugi taktur eyðingarinnar skapar tilviljanakenndar og óreglulegar eyður eða bil sem leiða okkur í áttina að nýjum víddum. Þar með er ekki sagt að þetta ferli sé sársaukalaust. Við sem samfélag getum fundið fyrir missi, við stöndum berskjölduð þegar söguleg minni nálægt okkur hverfa og minnistap einstaklinga til dæmis vegna sjúkdóma eins og Alzheimer verður fyrir okkur æ alvarlegra mál. Í vísindum skilgreinir annað lögmál varmafræðinnar þennan takt. Samkvæmt því er magn orku innan lokaðs kerfis ætíð hið sama, en gæði orkunnar hnignar með tímanum þar til hún verður að algerri óreiðu. Í listinni verður hún að takti til að endurskapa; röð byrjana og nýrra tækifæra.
Hjálmar Stefán Brynjólfsson þýddi.
Laugardaginn 3. nóvember, 2007 - Myndlist
MYNDLIST - Listasafn Akureyrar
Rökkurmyndir
Taktföst tortíming
Baldvin Ringsted, Erica Eyres, Jóna Hlíf, Lorna Macintyre, Will Duke. Til 16. desember. Opið alla daga nema mán. kl. 12-17.
FIMM ungir listamenn sýna í Listasafni Akureyrar undir sýningarstjórn Francis McKee sem er gestasýningarstjóri. McKee er rithöfundur og sýningarstjóri og starfar í Glasgow, en listamennirnir eiga það sameiginlegt að hafa stundað nám þar. Þeir koma frá ýmsum löndum, tveir þeirra eru frá Íslandi.
McKee gerir titli sýningarinnar, "Taktföst tortíming", ágæt skil í sýningarskrá og leggur áherslu á skapandi afl eyðileggingar, ferli rotnunar og hnignunar sem nauðsynlegt er öllum vexti. Þetta þema birtist á ýmsan máta í listaverkum ungu listamannanna, sem ekki eru endilega gerð sérstaklega fyrir sýninguna heldur frekar valin með hana í huga.
Hnignun sjálfsímyndar ungs fólks í dag má sjá í pennateikningum Ericu Eyres frá Kanada, þar sem kúlupennadúllur á spássíum unglingsáranna eru hafnar upp í æðra veldi og öðlast nýtt líf sem beinskeytt og persónuleg portrett af fórnarlömbum samtímans, helteknum af yfirborði og neyslu. Sömu sögu segja óþægilega áleitin myndbandsverk hennar. Samtíminn birtist nöturlegur og ógnvekjandi í myndböndum hins enska Wills Duke. Tölvugerðar byggingar vaxa og umbreytast eins og æxli eða vísindaskáldskapur en mannlausir leikvellir um nótt lifa sjálfstæðu, hrollvekjandi lífi á mörkum hins raunverulega. Duke skapar eftirminnilegar borgarmyndir undir áhrifum frá kvikmyndum og arkitektúr 20. aldarinnar. Skúlptúr eftir Jónu Hlíf, "Breathing Room", er í góðum samhljómi við verk Wills Duke í innri sal en innsetning Jónu Hlífar í fremri sal er ekki eins hnitmiðað verk. Baldvin Ringsted, sem einnig starfar sem tónlistarmaður, sýnir nokkuð flókna innsetningu er byggir á umbreytingu götuhorna þriggja borga í tónverk, píanórúllur sem hann sýnir á vegg en hljóma líka á sýningunni, fluttar af píanólu.
Baldvin sýnir einnig þrjú málverk af píanólu, gerð af þremur málurum í Kína, sem sérhæfa sig í málverkum eftir ljósmynd. Sú staðreynd kemur þó ekki fram á sýningunni. Hér er umbreyting og ummyndun í forgrunni og margt er áhugavert í þessu verki, en innsetningin er of flókin, hana skortir þann tærleika sem þarf til þess að hugmyndin lifni við.
Óvænt stela síðan verk Lornu Macintyre senunni, þau eru ofureinföld og láta lítið yfir sér. Hér er enginn boðskapur, heldur er áhorfandanum látið eftir að upplifa fundna hluti, svarthvítar ljósmyndir og viðkvæma skúlptúra upp á eigin spýtur. Í bakgrunni er óljós tilfinning fyrir rökkri, íhygli og tíma, sem er kannski einmitt það sem samtímann skortir.
Á sýningunni kemur vel fram sú mikla fjölbreytni sem ríkir í samtímalistum, gildi lífs og listar eru til heitrar umræðu í verkum þessara listamanna, gildi í sífelldri mótun og umbreytingu.
Ragna Sigurðardóttir
|
